“Dokter, ik wil het graag zo!”
Het pijnpaspoort
Bij kinderen is pijn verbonden aan negatieve emoties, zoals angst, verdriet en paniek die de pijn versterken. Het MCL heeft hiervoor een pijnpaspoort ontwikkeld. In dit paspoort kunnen kinderen aangeven wat ze wel en niet willen. Jij, als verpleegkundige en/of arts, hebben de ruimte om een verslag te schrijven over het verloop van de medische handeling. Op deze manier weet je collega wat goed of minder goed is gegaan.
Zorg op maat
Door het pijnpaspoort krijg je, als zorgverlener, een beter inzicht in de wensen en rituelen van een kind. Verder draagt het bij aan een verbetering van de communicatie. Hierdoor wordt er beter zorg op maat geleverd.
Veiliger
Kinderen geven aan een groter gevoel van controle te ervaren bij een onderzoek of behandeling. Zij voelen zich veiliger wanneer zij hun wensen en rituelen kunnen laten lezen.
Volgens ouders heeft hun kind het gevoel dat er beter naar hen geluisterd wordt en hoeven ze hun verhaal niet steeds opnieuw te vertellen.
Voor wie
De verwachting is dat het pijnpaspoort voornamelijk geschikt is voor kinderen die regelmatig een medische handeling moeten ondergaan in het ziekenhuis, waarvoor zij regelmatig terug moeten komen, bijvoorbeeld:
- Kinderen in de basisschoolleeftijd die regelmatig worden opgenomen (bijvoorbeeld voor medicijnen via een infuus)
- Kinderen met gedragsproblemen
- Geretardeerde kinderen
- Extreem angstige kinderen
Pedagogisch medewerker
De pedagogisch medewerker geeft het pijnpaspoort uit aan kinderen die geschikt zijn hiervoor. Zij geeft informatie aan het kind en ouder en adviseert bij het invullen. Het pijnpaspoort blijft het eigendom van het kind en kan ook gebruikt worden op andere afdelingen.
|
|
“Mijn naam is Leonie en ik ben 7 jaar oud. Ik moet vaak naar het ziekenhuis toe voor onderzoeken of ik moet een tijdje blijven op de kinderafdeling. Ik moet helaas vaak worden geprikt. Tijdens de prik moet ik mijn arm uitstrekken en moet ik mijn arm daarbij zo ontspannen en zo stil mogelijk houden, omdat het dan minder pijn doet. In het begin vond ik dit moeilijk, maar samen met mijn moeder heb ik dit thuis geoefend en het prikken gaat nu erg goed. Ook de prikzusters zijn allemaal erg aardig, maar het is wel jammer dat het steeds weer een andere mevrouw is. Ik vind prikken eng en ik wil graag dat ik op tel drie geprikt wordt. Want wanneer ze tellen weet ik precies wanneer de prik komt en schrik ik niet. Helaas moet ik dit steeds vertellen dat ik het graag zo wil en dit vind ik vervelend”.
“Ik ben Nick en ik ben 10 jaar oud. Net als Leonie moet ik ook vaak naar het ziekenhuis. Af en toe moet ik naar de operatiekamer en moet ik onder narcose. Dit vind ik helemaal niet prettig. Ik vind het maar eng al die slangetjes. Van tevoren wil ik graag dat mijn papa mij nog een verhaal vertelt zodat ik rustig in slaap word gebracht”. |
|
